Artık Durulma Vakti Midir?

Büyüyemedim ben bir türlü; en ciddi toplantının ortasında bile, takım elbisenin altından serseri ruhum "ceeee, işte geldim burdayım" diyor. Etrafımdaki herkes büyüyor, duruluyor; mesela trekking'e gitmek için çok insan buluyorum etrafımda ama rafting'e gidelim deyince kalıveriyorum bir başıma :((( Ya da kahve içmeye herkes tamam der de, "hadi lunaparka gidelim" dersem pek kimse gelmez peşimden... Yaş 30'a gelmiş hatta bir parmak da geçmişken, ben niye kendimi hala teenager sanıyorum? Bazen "artık durulma vakti midir?" diyorum kendi kendime ama serseri ruhum şiddetle karşı çıkıyor bu duruma. Ya ben de büyüyeceğim bir gün, ya da 70'imde oradan oraya zıp zıp zıplayan, aktivite aktivite diye ortalıklarda dolanan bir ihtiyar olacağım...

Not: Sirk cambazı fotoğrafımız Şehr-i Seattle'dan.