Galiba Ben Geldim

Galiba ben geldim artık. Kocaman bir Haziran ayını tek bir satır bile yazmadan geçirdikten sonra, "ben geldim, size de peynirli börek yaptım" demek olmazdı herhalde :))) O yüzden kısa bir özet akışı geçmekte fayda var diye düşünüyorum. Peynirli börek mi? Yahu bu saatte ne böreği canım....

İstanbul-İzmir 450 km derken söylediğim gibi, Mayıs sonunda abimizin düğününü yaptık. Yukarıda görülmekte olan nikah şekerleri toplamda 500 adet olarak ellerimden çıktı; tarafımca kurabiye yapmaktan daha kolay olacağı düşünülse de 500. nikah şekeri sonrasında kendimi sokaklara atıp mutlu mutlu sırıtmam durumun hiç de o kadar kolay olmadığını gösterdi.

Bir yandan bu koşturmacalar, diğer yandan Haziran başı itibarı ile işimden ayrılacak olmam dolayısıyla yaşanan yoğunluk yordu beni veeeee benden beklenen şeyi yaptım, kısacık da olsa 2 iş arasına bir Ayvalık kaçamağı sıkıştırdım. Ruhumu dinlendirdim bir parça da olsa...

Ve Haziran ortası itibarı ile yeni işime başladım. Bu ne demek? Bu yaz tatil yok demek :(((( E ne yapalım, koydum masama deniz temalı kalemliklerimi, süslerimi ve başladım çalışmaya. Artık home office çalışmıyorum, mesai kavramına alışmak benim için hayli zor olsa da hafta sonları çalışmıyor olmanın dayanılmaz hafifliğine değer diyorum. Evet, ben artık hafta sonları çalışmıyorum.

Hafta sonları çalışmayınca, hafta sonu programları doyasıya yapılıyor; tıpkı Pınar ve Emelle yaptığımız kurabiye günü gibi. İki hafta önce, Emel misafir etti bizi. Bahçede mis gibi bir kahvaltı yaptık, Emel'in sadece kuş sütünü eksik bıraktığı masamızda; kuzucukları sevdik bol bol; sonra Emel'in yeğeni için bir posta kurabiye yaptık hep beraber. Planımız eşlerinin çocuklara bakması idi ama sağolsun Armağan kendsini süper kurabiye tasarımlarına kaptırınca Can Paşa'ya bakmak da Pınar'a düştü :))) Çok keyifli bir gün geçirdik biz hep beraber, süper bir kurabiye ekibi olduk :))))

Armağan'a Not: Bir yandan Emel, bir yandan ben rezil ettik seni blog alemine :))))