Sobeye Ebe: Hakkımdaki Yedi Gerçek

Sevgili Müge sobelemiş beni, hakkımdaki 7 gerçek hakkında. Kendi hakkımda bildiğim, bilebildiğim 7 gerçek:

• Sınav fobisine sahip bir insanım. Ama öyle böyle değil, sınav denilince elim ayağım birbirine dolaşır. Gereksiz olduğunu bildiğim halde yine de aşırı panik yaparım… Hayır, bazen kendime, haddimi bilmezliğime de kızıyorum: Madem sınav fobim var; hadi üniversiteyi bitirdik de benim işim ne doktorayla falan… (Malum, bu aralar yeterlilik telaşesi var ya; o yüzden bu konunun bu kadar önem kazanması :)))) Hatta yeterliliğe, öğrencilik hayatımın sondan bir önceki sınavı olarak bakıyorum. He he)
• Gülriz, yeter artık deniz de deniz diyeceksiniz ama ben denize aşığım; denizsiz bir şehirde yaşamaktan korkarım hep, canım sıkıldığında başımı alıp yanına gidecek kadar yakın yaşamak isterim denize; sırf denize yakın olmak için vapura bindiğimi bilirim; kendimi birkaç saatliğine de olsa mavi sulara bırakabilmek için her türlü yorgunluğu göze alabilirim vs vs (Bir anı: Okuduğum lise Ortaköy’de, Boğaz’ın dibindeydi; ne güzel her gün denizle iç içeydim… O yıllarda Deniz isminde bir arkadaşım vardı; ben “denize aşığım” dediğim bir gün “ben de sana aşığım” demişliği, benim de hönk diye kalmışlığım vardır :))))))
• Deniz yoksa yeşille iç içe olayım isterim. Yeşil çimenlerin üzerindeki bir hamakta kulağımda müzik, elimde bir kitap eşliğinde sabahtan akşama kadar yatabilirim; yeni kesilen çimenlerin kokusunu çok severim; üzerine kar yağmış ağaçlara bayılırım.
• Çocukluğumdan beri türlü türlü lakaplarım olmuştur: Civciv, kedi, sincap, yavru ördek… Dikkat ederseniz, hepsi birer hayvan :)) Merakla beklemekteyim, bir gün beni insan evladına benzetecek birileri olacak mı diye…
• Saçlarımı boyatmaktan çok korkuyorum; sanki saçlarımı boyatırsam ertesi sabah kel kalkacakmışım gibi çok korkuyorum… Eğer korkumu yenebilseydim, saçlarımı kızıla boyatmayı çok isterdim.
• Yalnızlık, bazen sığınılacak muhteşem bir liman olsa da ben insanları çok severim, yalnızlıktan sıkılırım. Mümkünse sessizliğimde bile yanımda birileri olsun, ben onun yanında sessiz kalayım isterim; tek başına tatil nasıl yapılır, bilemem; yalnız yenilen yemekten hiç mi hiç keyif alamam; sinemaya bile yalnız gitmekten pek haz edemem… (Bir tezat: Kitap okurken ve çalışırken rahatsız edilirsem çok bozulurum)
• Özellikle anneanneciğimi kaybettikten sonra, yaşlı insanları –özellikle yaşlı kadınları- daha da bir sever oldum; yeni tanışmış olsam bile kendimi dizlerinin dibine oturup ellerini tutmaktan alıkoyamıyorum; hepsinde bir parça anneannemi görüyorum.

Şimdi geldik ebeleme kısmına: Ben de vakitleri olursa Günebakan Hülyamı, Taze Annecik Pınarımı ve canım Selenimi sobeliyorum.